Yazı, Farsça yayınlanan Anarchist Front adlı websitesinden alınarak Türkçeye çevrilmiştir. Yazıdaki “Dada” imzası Farsçada yakın arkadaş anlamına gelmektedir.

Bugün Türkiye’de yatırım fonları skandalının ardından yaşananlar, yalnızca bir yolsuzluk dosyası ya da ekonomik usulsüzlük meselesi değildir. Aksine, sermaye, siyasi iktidar ve devletin baskı aygıtı arasındaki organik ilişkinin bir kez daha gözler önüne serilmesidir.

Servetin ve siyasi iktidarın karşılıklı ilişkiler ağı içinde yeniden üretildiği bir sistemde yolsuzluk, kurallardan sapma anlamına gelen tesadüfi bir istisna değil, iktidarın merkezileşmesinin yapısal sonuçlarından biridir. Sermaye, kendi çıkarlarını güvence altına almak için siyasi iktidara ihtiyaç duyar; siyasi iktidar ise nüfuzunu korumak ve genişletmek için sermayeye ve ekonomik ilişki ağlarına bağımlıdır. Böyle bir düzende kamusal çıkarlarla özel çıkarlar arasındaki sınır her geçen gün daha da belirsizleşir.

Ancak mesele, bugün isimleri bu dosyalarda geçen kişilerin yolsuzluklarıyla sınırlı değildir. Asıl mesele, küçük bir siyasetçi, sermayedar ve ekonomi yöneticisi grubunun, topluma karşı gerçek ve bağımsız bir hesap verme mekanizması bulunmaksızın, kaynakların ve milyonlarca insanın yaşamının geleceği hakkında karar verebildiği yapının kendisidir.

Öte yandan, birkaç siyasi ya da ekonomik yetkilinin tutuklanmasını kendiliğinden adalet arayışının ve yolsuzlukla mücadelenin göstergesi olarak görmek gibi bir yanılsamaya da kapılmamak gerekir. Merkezileşmiş iktidar yapısı içinde faaliyet gösteren bir yargı mekanizması, zorunlu olarak toplumsal adaletin temsilcisi değildir. Yolsuzlukla mücadele, ancak ayrıcalıkların, siyasi ve ekonomik dokunulmazlıkların ve iktidar tekellerinin ortadan kaldırılmasını hedeflediğinde anlam kazanır; ayrıcalık sahibi eski aktörlerin yerine yenilerinin geçirilmesiyle değil.

Anarşist perspektiften bakıldığında temel mesele, yolsuzluğa bulaşmış yöneticileri değiştirmek değil, böyle bir iktidarın ortaya çıkmasını ve kendisini yeniden üretmesini mümkün kılan toplumsal ilişkileri sorgulamak ve dönüştürmektir.

Biz ne devletin seçici adaletine, ne siyasi destekle biriktirilen sermayeye ne de aynı iktidar yapısının bir parçası olduğu hâlde o iktidarı yargıladığını iddia eden mekanizmalara güveniyoruz.

Toplumsal adalet yukarıdan bahşedilmez. Özgürlük de iktidar klikleri arasındaki rekabetin ürünü değildir.

Özgürleşmenin yolu; toplumun bağımsız örgütlenmesinden, gerçek şeffaflıktan, kaynakların demokratik denetiminden, toplumsal dayanışmadan ve insanların kendi yaşamlarını doğrudan yönetme hakkının tanınmasından geçer.

Bizim meselemiz, iktidarın başında kimin bulunduğu değildir. Asıl mesele, milyonlarca insanın kaderini kendi elinde tutabilecek böylesine merkezî bir iktidarın neden var olmak zorunda olduğudur.